சங்கீதம் 31

31 ¹ என் பிதாவே, உம்மிடத்தில் நான் அடைக்கலம் புகுந்திருக்கிறேன்; நான் ஒருபோதும் வெட்கப்பட்டுப் போகாதபடி செய்யும்; உம்முடைய நீதியின்படி என்னைத் தப்புவியும். ² உம்முடைய செவியை என்னிடமாய்ச் சாய்த்து, என்னைச் சீக்கிரமாய்த் தப்புவியும். என்னை அடைக்கலக் கன்மலையாகவும், என்னை இரட்சிக்கும் பாதுகாப்பின் கோட்டையாகவும் இரும். ³ நீரே என் கன்மலையும் என் கோட்டையுமாய் இருக்கிறீர்; உம்முடைய நாமத்தினிமித்தம் நீர் என்னை நடத்தி வழிநடத்துகிறீர். ⁴ அவர்கள் எனக்காக மறைவாய் வைத்த வலையிலிருந்து நீர் என்னை விடுவிக்கிறீர், ஏனெனில் நீரே என் அடைக்கலம்.

⁵ உம்முடைய கையில் என் ஆவியை ஒப்புவிக்கிறேன்; உண்மையும் சத்தியமுமுள்ள என் பிதாவே, நீர் என்னை மீட்டுக்கொண்டீர். ^a a v5 இயேசு மரிக்கும்போது இந்த வார்த்தைகளை ஜெபித்தார் — "பிதாவே, உம்முடைய கைகளில் என் ஆவியை ஒப்புவிக்கிறேன்" (லூக்கா 23:46) — இந்தச் சங்கீதம் நம்பியிருக்கிற பிதாவினிடத்தில் தம்மையே ஒப்புக்கொடுத்தார். ⁶ நான் வெறுக்கிறேன் வீணான விக்கிரகங்களைப் பற்றிக்கொள்ளுகிறவர்களை, ஆனால் நான் என் பிதாவை நம்புகிறேன். ⁷ உம்முடைய உடன்படிக்கை அன்பில் நான் களிகூர்ந்து மகிழுவேன், ஏனெனில் நீர் என் சிறுமையைப் பார்த்தீர்; என் ஆத்துமாவின் வேதனைகளை நீர் அறிந்திருக்கிறீர், ⁸ நீர் என்னைச் சத்துருவின் கையில் ஒப்புக்கொடுக்கவில்லை; என் கால்களை விசாலமான இடத்திலே நிறுத்தினீர். ⁹ என் பிதாவே, எனக்கு இரங்கும், ஏனெனில் நான் இக்கட்டில் இருக்கிறேன்; துக்கத்தினால் என் கண்களும், என் ஆத்துமாவும், என் சரீரமும் வாடிப்போயின. ¹⁰ என் ஜீவன் துயரத்தினாலும், என் வருஷங்கள் பெருமூச்சினாலும் அழிந்துபோகிறது; என் பெலன் என் அக்கிரமத்தினிமித்தம் குறைந்து, என் எலும்புகள் உலர்ந்துபோகின்றன. ¹¹ என் சத்துருக்கள் அனைவரினிமித்தமும் நான் நிந்தையானேன், விசேஷமாய் என் அயலார்களுக்கு, என் அறிமுகமானவர்களுக்கு ஒரு பயங்கரமானேன்; வீதியில் என்னைக் காண்கிறவர்கள் என்னை விட்டு ஓடிப்போகிறார்கள். ¹² செத்தவனைப்போல நான் மறக்கப்பட்டேன், மனதைவிட்டு அகன்றேன்; உடைந்த பாத்திரம்போல ஆனேன்.

¹³ அநேகருடைய முணுமுணுப்பை நான் கேட்கிறேன் — சுற்றிலும் திகில் — அவர்கள் எனக்கு விரோதமாய் ஒன்றுசேர்ந்து ஆலோசனைபண்ணி, என் பிராணனை வாங்கத் தீங்கு நினைக்கிறார்கள். ¹⁴ ஆனால் என் பிதாவே, நான் உம்மை நம்புகிறேன்; "நீரே என் பிதா" என்று சொல்லுகிறேன். ¹⁵ என் காலங்கள் உம்முடைய கையில் இருக்கின்றன; என் சத்துருக்களின் கைக்கு என்னைத் தப்புவியும், என்னைத் துன்பப்படுத்துகிறவர்களுக்கும். ¹⁶ உம்முடைய அடியேன்மேல் உம்முடைய முகத்தைப் பிரகாசிக்கப்பண்ணும்; உம்முடைய உடன்படிக்கை அன்பினால் என்னை இரட்சியும். ¹⁷ என் பிதாவே, நான் வெட்கப்பட்டுப் போகாதபடி செய்யும், ஏனெனில் உம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறேன்; துன்மார்க்கர் வெட்கப்பட்டு, பாதாளத்தில் மௌனமாகக்கடவர்கள்.

¹⁸ பொய்பேசும் உதடுகள் மௌனமாகக்கடவது, அவைகள் நீதிமானுக்கு விரோதமாய் அகந்தையாய்ப் பேசுகின்றன பெருமையோடும் அவமதிப்போடும். ¹⁹ உம்முடைய நன்மை எத்தனை மிகுதியானது, உமக்குப் பயந்தவர்களுக்காக நீர் சேமித்துவைத்த, உம்மில் அடைக்கலம் புகுந்தவர்களுக்கு எல்லாரும் காணும்படி நீர் காண்பித்த அந்த நன்மை.

²⁰ உம்முடைய சமுகத்தின் மறைவிலே மனுஷருடைய சூழ்ச்சிகளுக்கு விலக்கி நீர் அவர்களை மறைத்துவைக்கிறீர்; உம்முடைய கூடாரத்தில் அவர்களைப் பாதுகாத்து வைக்கிறீர் வாதாடும் நாவுகளுக்கு விலக்கி. ²¹ என் பிதா ஸ்தோத்திரிக்கப்படுவாராக, ஏனெனில் முற்றுகையிடப்பட்ட நகரத்தில் நான் இருந்தபோது அவர் தமது அற்புதமான உடன்படிக்கை அன்பை எனக்குக் காண்பித்தார்.

²² நான் சொல்லியிருந்தேன் என் திடுக்கத்தில், "உம்முடைய கண்களுக்கு முன்பாக நான் அறுப்புண்டுபோனேன்." ஆனாலும் என் விண்ணப்பங்களின் சத்தத்தைக் கேட்டீர் நான் உம்மை நோக்கி உதவிக்காகக் கூப்பிட்டபோது. ²³ எங்கள் பிதாவின் பரிசுத்தவான்களே, நீங்கள் எல்லாரும் அவரை நேசியுங்கள். எங்கள் பிதா உண்மையுள்ளவர்களைக் காக்கிறார், ஆனால் பெருமையாய் நடக்கிறவனுக்கு அவர் நிறைவாய்ப் பதிலளிக்கிறார். ²⁴ திடன்கொண்டு தைரியமாய் இருங்கள், எங்கள் பிதாவுக்குக் காத்திருக்கிற நீங்கள் எல்லாரும்.