சங்கீதம் 10

10 ¹ எங்கள் பிதாவே, ஏன் தூரத்தில் நிற்கிறீர்? துன்பக் காலங்களில் ஏன் உம்மை மறைத்துக்கொள்ளுகிறீர்?

² துன்மார்க்கன் தன் அகந்தையினால் ஏழையைக் கடுமையாய் வேட்டையாடுகிறான்; அவர்கள் தீட்டிய சூழ்ச்சிகளிலே துன்மார்க்கர் அகப்படுவார்களாக. ³ ஏனெனில் துன்மார்க்கன் தன் இருதயத்தின் இச்சையைக் குறித்துப் பெருமை பாராட்டுகிறான்; பொருளாசைக்காரன் எங்கள் பிதாவை நிந்தித்துப் புறக்கணிக்கிறான். ⁴ துன்மார்க்கன் தன் அகந்தையினால் அவரைத் தேடமாட்டான்; “தேவன் இல்லை” என்பதே அவனுடைய எல்லா நினைவுகளும். ^a a v4 “தேவன் இல்லை” என்பது துன்மார்க்கனுடைய உறுதிப்பட்ட நினைவு — எங்கள் பிதா தூரமானவர் அல்லது இல்லாதவர் என்னும் பழமையான பொய் இதுவே. இதற்குச் சங்கீதம் மறுமொழி சொல்லுகிறது: எங்கள் பிதா உண்மையாகவே காண்கிறார், திக்கற்றவர்களைக் காக்கிறார். ⁵ அவனுடைய வழிகள் எக்காலத்திலும் வாழ்ந்து செழிக்கின்றன; உம்முடைய நியாயத்தீர்ப்புகள் அவனுக்கு மேலாய் உயரத்திலிருக்கின்றன; அவன் தன் எதிரிகள் யாவரையும் ஏளனம்செய்கிறான். ⁶ “நான் ஒருபோதும் அசைக்கப்படுவதில்லை” என்று அவன் தன் இருதயத்தில் சொல்லுகிறான்; “தலைமுறை தலைமுறையாய் எனக்கு எந்தத் துன்பமும் நேரிடாது.”

⁷ அவனுடைய வாய் சாபத்தாலும் கபடத்தாலும் இடுக்கண்செய்கையாலும் நிறைந்திருக்கிறது; அவனுடைய நாவின்கீழ் தீங்கும் அக்கிரமமும் இருக்கின்றன. ⁸ அவன் கிராமங்களுக்கு அருகே பதுங்கியிருந்து காத்திருக்கிறான்; மறைவிடங்களிலிருந்து குற்றமற்றவனைக் கொலைசெய்கிறான், அவனுடைய கண்கள் திக்கற்றவனை இரகசியமாய் நோக்கிக்கொண்டிருக்கின்றன. ⁹ தன் புதரிலுள்ள சிங்கத்தைப்போல அவன் மறைவிடத்தில் பதுங்கிக் காத்திருக்கிறான்; ஏழையைப் பிடிக்கும்படி பதுங்கியிருந்து, தன் வலையிலே ஏழையை இழுத்துக்கொண்டு போகிறான். ¹⁰ அவனால் நசுக்கப்பட்டவர்கள் தளர்ந்து விழுகிறார்கள்; அவனுடைய வல்லமையினால் திக்கற்றவர்கள் விழுந்துபோகிறார்கள். ¹¹ “தேவன் மறந்துவிட்டார்” என்று அவன் தன் இருதயத்தில் சொல்லுகிறான்; “அவர் தம்முடைய முகத்தை மறைத்துக்கொண்டார்; அவர் ஒருபோதும் அதைக் காணமாட்டார்.”

¹² எங்கள் பிதாவே, எழுந்தருளும்! உம்முடைய கரத்தை உயர்த்தும்; சிறுமைப்பட்டவர்களை மறவாதேயும். ¹³ துன்மார்க்கன் எங்கள் பிதாவை நிந்தித்துப் புறக்கணித்து, தன் இருதயத்தில், “நீர் என்னைக் கணக்குக் கேட்கமாட்டீர்” என்று சொல்லுவது ஏன்? ¹⁴ ஆனாலும் நீர் காண்கிறீர்; தீங்கையும் துயரத்தையும் கவனித்துப் பார்க்கிறீர், அவற்றை உம்முடைய கரத்திலே எடுத்துக்கொள்ளும்படியே. திக்கற்றவன் தன்னை உம்மிடத்தில் ஒப்புவிக்கிறான்; திக்கற்ற பிள்ளைகளுக்கு நீரே துணைவர். ^b b v14 திக்கற்ற பிள்ளைகளின் துணைவர் என்று எங்கள் பிதா இங்கே அழைக்கப்படுகிறார் — அனாதைகளின் காவலர். வேறு யாரும் காக்காதவர்களையே அவருடைய இருதயம் அரவணைத்துக் காக்கிறது. ¹⁵ துன்மார்க்கனுடைய புயத்தை முறித்துப்போடும், தீயவனுடையவும்; இனி ஒன்றும் கிடைக்காதவரைக்கும் அவனுடைய அக்கிரமத்தைக் கணக்குக் கேளும்.

¹⁶ எங்கள் பிதா என்றென்றைக்கும் இராஜா; அவருடைய தேசத்திலிருந்து புறஜாதிகள் அழிந்துபோகிறார்கள். ¹⁷ எங்கள் பிதாவே, சிறுமைப்பட்டவர்களின் ஏக்கத்தை நீர் கேட்கிறீர்; அவர்களுடைய இருதயத்தை நீர் திடப்படுத்துவீர்; நீர் கவனமாய்ச் செவிகொடுப்பீர், ¹⁸ திக்கற்ற பிள்ளைகளுக்கும் ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கும் நியாயஞ்செய்யும்படியே, அப்பொழுது மண்ணானவர்கள் இனி பயமுறுத்தமாட்டார்கள்.