مزامیر 84

84 ¹مسکنِ تو چه دلپذیر است، ای پدرِ لشکرهای آسمان! ²جانم مشتاق است، بلکه بی‌تاب، برای صحن‌های پدر ما؛ دل و جسمم برای پدرِ زندهٔ ما سرودِ شادی سر می‌دهند. ³حتی گنجشک خانه‌ای یافته است، و پرستو برای خود آشیانه‌ای، جایی که می‌تواند جوجه‌هایش را پرورش دهد—نزد مذبح‌های تو، ای پدرِ لشکرهای آسمان، ای پادشاهِ من و پدرِ من. ⁴خوشا به حالِ آنان که در خانهٔ تو ساکنند؛ ایشان پیوسته تو را می‌ستایند.

⁵خوشا به حالِ کسی که قوّتش در توست، و شاهراه‌های صَهیون در دلِ اوست. ⁶چون از وادیِ بَکا می‌گذرند، آن را به چشمه‌سار بدل می‌کنند؛ بارانِ نخستین نیز آن را از برکت‌ها می‌پوشاند. ^a a v6 «بَکا» به معنای «گریه» است. در راهِ پدر ما، حتی وادیِ اشک‌ها به چشمه‌ساری بدل می‌شود. ⁷آنان از قوّت به قوّت پیش می‌روند؛ هر یک در صَهیون به حضورِ پدر ما می‌رسد. ⁸ای پدرِ لشکرهای آسمان، دعایم را بشنو؛ گوش فرا ده، ای خدای یعقوب.

⁹ای پدر ما، بر سپرِ ما بنگر، و به مسح‌شدهٔ خود نظر افکن. ^b b v9 «مسح‌شدهٔ تو» به پادشاهِ اسرائیل اشاره دارد، حاکمِ برگزیدهٔ خدا که برای قومش جدا شده است. ¹⁰زیرا یک روز در صحن‌های تو بهتر از هزار روز در جای دیگر است. ترجیح می‌دهم دربانِ خانهٔ پدرم باشم تا در خیمه‌های شرارت ساکن شوم. ¹¹زیرا پدر ما آفتاب و سپر است؛ پدر ما فیض و جلال می‌بخشد؛ او هیچ چیزِ نیکو را از آنان که به‌راستی رفتار می‌کنند دریغ نمی‌دارد. ¹²ای پدرِ لشکرهای آسمان، خوشا به حالِ کسی که بر تو توکل می‌کند!