स्तोत्रसंहिता 127

127 ¹ जर आमचा पिता घर बांधीत नाही, तर ते बांधणारे व्यर्थ श्रम करतात. जर आमचा पिता नगराचे रक्षण करीत नाही, तर पहारेकरी व्यर्थ जागत राहतो. ² तुम्ही पहाटे उठता, हे व्यर्थ आहे, आणि रात्री उशिरापर्यंत जागता, चिंताग्रस्त कष्टाची भाकर खाता; कारण तो आपल्या प्रियजनाला झोप देतो.

³ मुले ही आमच्या पित्याकडून मिळालेले वतन आहेत, आणि गर्भाचे फळ हे प्रतिफळ आहे. ⁴ वीराच्या हातातील बाणांसारखी माणसाच्या तरुणपणाची मुले असतात. ⁵ धन्य तो पुरुष ज्याने आपला भाता त्यांनी भरला आहे! वेशीत आपल्या शत्रूंशी बोलताना तो लज्जित होणार नाही. ^a a v5 नगराची वेस हे सार्वजनिक ठिकाण होते जेथे कायदेशीर वाद व समाजातील बाबी मिटविल्या जात — पुष्कळ पुत्र असणे म्हणजे तेथे आपल्या बाजूने खंबीर पक्षकार असणे.