Malakias 2

2 ¹ Ngayon, mga pari, ang utos na ito ay para sa inyo.

² Kung hindi kayo makikinig, o hindi ninyo isasapuso na parangalan ang aking pangalan, sabi ng Ama ng mga hukbo ng langit, ipadadala ko ang sumpa sa inyo at susumpain ko ang inyong mga pagpapala. Sinumpa ko na nga ang mga ito, dahil hindi ninyo isinasapuso. ³ Sasawayin ko ang inyong mga anak at pahihiran ko ng dumi ang inyong mga mukha — ang dumi ng inyong mga kapistahan — at kayo ay tatangayin na kasama nito. ⁴ Kung magkagayon, malalaman ninyo na ipinadala ko sa inyo ang utos na ito, upang manatili ang aking tipan kay Levi, sabi ng Ama ng mga hukbo ng langit. ⁵ Ang aking tipan sa kanya ay buhay at kapayapaan; ibinigay ko ang mga ito sa kanya upang ingatan nang may paggalang, at siya ay gumalang sa akin at nanginig sa harap ng aking pangalan. ⁶ Ang tunay na aral ay nasa kanyang bibig, walang kamalian sa kanyang mga labi. Lumakad siyang kasama ko sa kapayapaan at katapatan, at inilayo niya ang marami mula sa kasalanan. ⁷ Ang mga labi ng pari ay nag-iingat ng kaalaman, at ang mga tao ay humahanap ng aral mula sa kanyang bibig, sapagkat siya ang mensahero ng Ama ng mga hukbo ng langit. ⁸ Ngunit lumihis kayo sa daan at itinisod ninyo ang marami sa pamamagitan ng inyong aral; sinira ninyo ang tipan ni Levi, sabi ng Ama ng mga hukbo ng langit. ⁹ Kaya't ginawa ko kayong hamak at mababa sa harap ng lahat ng tao, dahil hindi ninyo sinunod ang aking mga daan kundi nagpakita kayo ng pagtatangi sa inyong pagtuturo.

Taksil sa Isa't Isa at sa Ama

¹⁰ Hindi ba't iisa ang ating Ama? Hindi ba't iisang Ama ang lumikha sa atin? Bakit natin pinagtataksilan ang isa't isa, na nilalapastangan ang tipan ng ating mga ninuno? ¹¹ Ang Juda ay taksil; isang kasuklam-suklam na bagay ang ginagawa sa Israel at Jerusalem. Nilapastangan ng Juda ang banal na dako ng ating Ama, na kanyang minamahal, at napangasawa ang anak na babae ng isang dayuhang diyos. ¹² Nawa'y ihiwalay ng ating Ama mula sa mga tolda ni Jacob ang taong gumagawa nito — sinuman siya — maging ang naghahandog ng alay sa Ama ng mga hukbo ng langit.

¹³ At may pangalawang bagay kayong ginagawa: tinatakpan ninyo ng luha ang altar ng ating Ama, umiiyak at dumaraing, dahil hindi na niya pinapansin ang alay ni tinatanggap ito nang may kagalakan mula sa inyong kamay. ¹⁴ Itinatanong ninyo, “Bakit?” Dahil ang ating Ama ay naging saksi sa pagitan mo at ng asawa ng iyong kabataan, na iyong pinagtaksilan—bagama't siya ang iyong kasama, ang iyong asawa ayon sa tipan. ¹⁵ Hindi ba't pinag-isa kayo ng Ama ng inyong asawa? Sa katawan at espiritu, kayo ay kanya. At ano ang nais niya? Mga anak na maka-Diyos mula sa inyong pagsasama. Kaya't ingatan mo ang iyong espiritu; huwag hayaang may magtaksil sa asawa ng kanyang kabataan.

¹⁶ “Sapagkat kinamumuhian ko ang paghihiwalay,” sabi ng ating Ama, ang Ama ng Israel, “at ang sinumang tumatakip ng karahasan sa kanyang kasuotan,” sabi ng Ama ng mga hukbo ng langit. Kaya't ingatan ninyo ang inyong espiritu; huwag kayong magtaksil.

¹⁷ Napapagod ninyo ang ating Ama sa inyong mga salita. Gayunman, itinatanong ninyo, “Paano namin siya napagod?” Sa pagsasabing, “Ang lahat ng gumagawa ng masama ay mabuti sa kanyang paningin, at siya ay nalulugod sa kanila” — o, “Nasaan ang Ama ng katarungan?”